ბანგკოკში პირველად აპრილში ვიმყოფებოდი — ეს იყო მოკლე საქმიანი მოგზაურობა რამდენიმე სიცხე‑სიცხეში გატარებული დღის განმავლობაში. შეხვედრებს შორის ნახევარი დღე მქონდა, ამიტომ ეს შთაბეჭდილება სპეციალურად დავჯავშნე, რადგან ადრე იწყებოდა და კონდიციონერიანი პირადი ავტომობილი იყო გათვალისწინებული. ექსკურსია სრულიად არ შეესაბამებოდა აქ გამოქვეყნებულ რეკლამას.
მასპინძელი სკუტერით 30 წუთის დაგვიანებით მოვიდა და თქვა, რომ პირადი ავტომობილის ნაცვლად Grab‑ით გადავაადგილდებოდით. ის მეგობრული იყო, გარკვეულ დონეზე იცოდა ინგლისური, მაგრამ არ იყო ამ განცხადებაში მითითებული მასპინძელი.
ბოლოს ბოლოს, გამოცდილება ზუსტად ისეთი გამოვიდა, როგორსაც ვცდილობდი, თავი ავეცილებინა: ტრანსპორტის ლოდინი ცხელ, ხალხმრავალ ტროტუარებზე, მათ შორის, შუადღის სიცხეში 40‑წუთიანი ლოდინი ბოლო ტაქსისთვის, რასაც ვერ ვხედავდი.
დიდი სასახლე და ვატ‑ფო ნამდვილად ღირდა ნახვა, მაგრამ დაგვიანებული დაწყებისა და ტაქსების ლოდინში გატარებული დროის გამო მხოლოდ ამ ორი ადგილი ვნახეთ. თუ მეცოდინებოდა, რომ ტრანსპორტი Grab‑ის ხელმისაწვდომობაზე იქნებოდა დამოკიდებული, თავად გამოვიყენებდი აპს, ადგილზე ერთ‑ერთ გიდს დავიქირავებდი და 200 დოლარს დავზოგავდი.